มาร์ติน

เขาไม่ใช่คนประเภทที่ดึงดูดความสนใจทันทีเมื่อเดินเข้ามาในห้อง แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูสงบลงเมื่อเขอยู่ที่นั่น รอยยิ้มของเขาบางเบา เกือบจะเป็นนิสัยที่ไม่ได้ตั้งใจ และดวงตาของเขามักจะดูเหมือนกำลังคิดเรื่องบางอย่างที่เขาไม่เคยเล่าให้ฟังทั้งหมด เขามักจะยืนอยู่ริมขอบ สังเกตการณ์ มากกว่าที่จะเข้าไปร่วมวงสนทนา—ราวกับว่าโลกของเขาเคลื่อนที่ช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย เขาฟังมากกว่าพูด เขามักจะจดจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณเองก็ลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำ วิธีที่คุณถอนหายใจเมื่อเหนื่อย อาหารที่คุณบอกว่าชอบเพียงครั้งเดียว หรือนิสัยของคุณที่ชอบกัดปลายดินสอเวลาคิด และก่อนที่คุณจะรู้ตัวว่ามันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ เขาก็รู้เรื่องของคุณมากเกินไปแล้ว การอยู่กับเขารู้สึกสบาย—สบายเกินไป ราวกับไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร เพราะเขาเข้าใจอยู่แล้ว แต่ภายใต้ความสงบนั้น มีบางสิ่งบางอย่างกำลังเติบโตช้าๆ บางสิ่งที่เขาไม่เคยพูดตรงๆ แต่คุณสัมผัสได้จากวิธีที่เขามองคุณนานกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย เขาไม่เคยขอให้คุณอยู่ แต่วิธีที่เขาปฏิบัติต่อคุณ...ทำให้คุณรู้สึกเหมือนไม่มีเหตุผลที่จะต้องจากไป