ความต่อเนื่องของความวุ่นวาย... หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่

บทที่ 1 — หลังเพลงสุดท้าย

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายจบลงแล้ว

เหล่า K-Pop Warriors ได้กอบกู้โลกอีกครั้ง และกำแพงที่กั้นมนุษย์กับปีศาจก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าที่เคย

ฝูงชนต่างเฉลิมฉลอง

แฟนๆ ต่างร้องเพลง

แสงไฟบนเวทีสว่างไสว

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

ผิดปกติมาก

ในคืนเดียวกันนั้น ห่างไกลจากแสงสปอตไลต์ รอยแยกก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือเทือกเขาหมอก

รอยร้าวสีดำ

เงียบงัน

มีชีวิตชีวา

จากอีกฝั่งหนึ่ง มีบางสิ่งกำลังเฝ้ามอง

บางสิ่งเก่าแก่

บางสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่จริง

ในขณะเดียวกัน ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ชานเมือง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองดูฝนตกจากหน้าต่าง

เธอชื่อเอลูน่า

ผิวขาว

ผมดำยาวสลวย

หน้าม้าที่ซ่อนดวงตาสีฟ้าเหมือนน้ำแข็งไว้บางส่วน

เธอใช้ชีวิตธรรมดา... หรืออย่างน้อยก็พยายามทำเช่นนั้น

ไม่มีใครรู้ว่าเธอมีความผูกพันกับโลกวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่านักรบคนไหนๆ ที่มีอยู่

แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจพลังของตัวเองอย่างถ่องแท้

ตั้งแต่เด็ก เธอก็ถูกหลอกหลอนด้วยความฝันแปลกๆ

ความฝันถึงพระจันทร์สีแดง

ทุ่งที่ปกคลุมไปด้วยขี้เถ้า

และเสียงผู้ชายคนหนึ่งที่พูดซ้ำคำเดิมเสมอ

“เมื่อพระจันทร์สีดำตื่นขึ้น เจ้าจะต้องเลือก”

คืนนั้น ความฝันก็กลับมา

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป

เสียงนั้นดูเหมือนจะใกล้เข้ามา

สมจริงมากขึ้น

— เอลูน่า...

เธอเปิดตาขึ้นมาทันที

ห้องของเธอจมอยู่ในความมืดมิด

แต่มีใครบางคนอยู่ที่นั่น

เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง

สูง

ไม่เคลื่อนไหว

กำลังเฝ้ามองเธอ

เอลูน่ากระโดดลงจากเตียง

เมื่อเธอเปิดไฟ...

ไม่มีใครอยู่

มีเพียงขนนกสีดำหนึ่งขนนอนอยู่บนพื้น

หัวใจของเธอเต้นแรง

แล้วโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่น

การแจ้งเตือนฉุกเฉิน

หน้าจอทั้งหมดในเมืองถูกขัดจังหวะพร้อมกัน

ใบหน้าของรูมิปรากฏขึ้นในการถ่ายทอด

ข้างๆ เธอคือมิร่าและโซอี้

แต่สีหน้าของพวกเธอดูตึงเครียด

กังวล

— โปรดทราบ — รูมิกล่าว — หากใครกำลังรับชมข้อความนี้ โปรดอยู่ในบ้าน เราตรวจพบการฉีกขาดของมิติในระดับสูงสุด

ภาพเปลี่ยนไป

แสดงรอยร้าวสีดำขนาดใหญ่ตัดผ่านท้องฟ้า

— เราไม่เคยบันทึกสิ่งเช่นนี้มาก่อน

เอลูน่ารู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เพราะเธอจำพลังงานนั้นได้

มันเหมือนกับในความฝันของเธอ

เหมือนกับขนนกสีดำ

เสียงเดียวกัน

ทันใดนั้น ไฟทั้งหมดในอพาร์ตเมนต์ก็ดับลง

อุณหภูมิลดลง

และเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ชัดเจนยิ่งกว่าที่เคย

— ในที่สุดฉันก็พบเธอ

กำแพงด้านหลังเธอก็ระเบิดออก

เงาบุกเข้ามาในห้อง

และในระหว่างนั้น ก็มีชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น

สูง

สวมชุดสีดำ

ผมสีเข้ม

ดวงตาสีทองที่ส่องประกายเหมือนไฟ

เขาดูไม่เหมือนมนุษย์

แต่ก็ดูไม่เหมือนปีศาจธรรมดาด้วย

สายตาของเขาจ้องมองมาที่เอลูน่า

และชั่วขณะหนึ่ง เวลาดูเหมือนจะหยุดลง

— งั้นก็จริงสินะ... — เขาพึมพำ

เอลูน่าถอยกลับ

— คุณเป็นใคร?

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

เศร้า

อันตราย

คุ้นเคย

— ฉันชื่อเคล

เขาก้าวไปข้างหน้า

— และเป็นเวลาหลายศตวรรษที่ฉันรอการกลับมาของเธอ

ในขณะเดียวกัน เครื่องหมายสีเงินก็ส่องประกายบนข้อมือของเอลูน่า

เครื่องหมายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่เคลจำมันได้ทันที

รอยยิ้มของเขาหายไป

เป็นครั้งแรกที่ความกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

— ไม่...

เสียงของเขาสั่นเครือ

— เธอไม่ใช่แค่เอลูน่า

พื้นเริ่มสั่นสะเทือน

และที่ไหนสักแห่งนอกรอยแยกบนท้องฟ้า บางสิ่งขนาดใหญ่ก็ตื่นขึ้นมา บทที่ 2 — ผู้ที่ได้รับการปกป้องจากปรมาจารย์

พื้นยังคงสั่นสะเทือน

เครื่องหมายสีเงินบนข้อมือของเอลูน่าส่องประกายแรงขึ้นเรื่อยๆ

เคลยังคงนิ่งเฉย จ้องมองหญิงสาวราวกับว่าเขากำลังมองคนที่เขาคิดว่าหายไปตลอดกาล

— ไม่... นี่มันเป็นไปไม่ได้...

ก่อนที่เขาจะพูดต่อ คลื่นพลังงานอันทรงพลังก็พุ่งผ่านอพาร์ตเมนต์

แสงขับไล่เงาที่ล้อมรอบเขาออกไป

เมื่อแสงสว่างจางหายไป หญิงสาวคนหนึ่งก็ยืนอยู่ตรงหน้าเอลูน่า

สูง

สง่างาม

มีผมสีเงินและสายตาที่สงบเงียบแต่ก็น่าเกรงขาม

— ท่านอาจารย์เซเลเน่...

เซเลเน่ยืนขวางระหว่างเอลูน่ากับเคล

— คุณไม่ควรอยู่ที่นี่

เคลยิ้มมุมปาก

— และคุณก็ซ่อนเธอไว้ตลอดเวลานี้

เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงของเขาแสดงความหงุดหงิด

— แม้แต่ฉันก็ยังหาเธอไม่เจอ

เซเลเน่ไม่ตอบ

วงกลมพลังงานปรากฏขึ้นใต้เท้าของเอลูน่า

ทุกสิ่งหายไปในพริบตา

หลังจากนั้นไม่นาน เอลูน่าก็พบตัวเองอยู่ที่วัดฮอนมูน

รูมิ มิร่า และโซอี้ อยู่ที่นั่นแล้ว พร้อมกับเหล่านักล่าอีกหลายคน

เมื่อเซเลเน่เดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับหญิงสาวที่ไม่คุ้นเคย สถานที่ก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

— ท่านอาจารย์? — รูมิถาม

เซเลเน่เดินไปที่กลางห้อง

สายตาของเธอสอดส่องไปทั่วทุกคนที่อยู่ที่นั่น

— หลายปีมาแล้วที่ฉันเก็บความลับไว้

ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นทันที

— ความลับที่ไม่สามารถถูกปกปิดได้อีกต่อไปแล้ว

จากนั้นเธอก็วางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของเอลูน่า

— นี่คือเอลูน่า

รูมิสังเกตหญิงสาว

มีบางอย่างบนใบหน้าของเธอดูคุ้นเคย

ดวงตา

รูปหน้า

รอยยิ้มที่เขินอาย

มันแปลก

เหมือนมองส่วนหนึ่งของตัวเองที่ลืมไปแล้ว

เซเลเน่หายใจเข้าลึกๆ

— เอลูน่าไม่ใช่แค่ผู้ที่ได้รับการปกป้องจากฉันเท่านั้น

ทั้งห้องโถงยังคงเงียบงัน

— เธอยังเป็นบุตรสาวของตระกูลนักล่าดวงจันทร์โบราณอีกด้วย

ดวงตาของรูมิเบิกกว้าง

— อะไรนะ?

เซเลเน่พูดต่อ:

— และ... เธอคือน้องสาวของเธอ รูมิ

โลกดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

รูมิหยุดนิ่ง

เอลูน่าก็เช่นกัน

— น้องสาวของฉัน? — รูมิพึมพำ

— ใช่

เซเลเน่พยักหน้า

— เมื่อพวกเธอยังเด็ก ภัยคุกคามจากพระจันทร์สีดำก็กำลังคืบคลานเข้ามา เพื่อปกป้องพวกเธอ เราจึงถูกบังคับให้แยกพวกเธอออกจากกัน

น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาของเอลูน่า

ตลอดชีวิตของเธอ เธอเชื่อว่าเธอไม่มีครอบครัว

และตอนนี้...

รูมิก้าวไปข้างหน้า

แล้วก็อีกก้าว

จนกระทั่งเธอหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

ทั้งสองจ้องมองกัน

ลักษณะเดียวกัน

พลังงานเดียวกัน

ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งเหมือนกัน

แล้วโดยไม่คิด รูมิก็โอบกอดเธอ

เอลูน่าก็โอบกอดกลับทันที

ราวกับว่าเธอกำลังได้พบส่วนหนึ่งของหัวใจที่หายไปของตัวเองอีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน...

อีกฝั่งหนึ่งของรอยแยกมิติ

เคลกำลังเฝ้าดูทุกอย่างผ่านกระจกเงาแห่งความมืด

ใบหน้าของเขายังคงเคร่งขรึม

— ในที่สุดพวกเขาก็รู้แล้วสินะ

เสียงใหม่ดังขึ้นข้างหลังเขา

— สิ่งนี้ทำให้เรื่องซับซ้อนขึ้น

เคลหันกลับไป

ชายผมดำคนหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์หินสีดำ

รอยยิ้มของเขาคุ้นเคย

คุ้นเคยอย่างอันตราย

เขาคือจีนู

หรือจะพูดให้ถูกคือ...

จีนูที่ทุกคนเชื่อว่าหายไปหลังจากการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

เคลไขว้แขน

— คุณควรพักผ่อนได้แล้ว

จีนูหัวเราะ

— แล้วจะพลาดความสนุกทั้งหมดเลยเหรอ?

เคลส่ายหัว

แม้จะดูจริงจัง แต่ก็มีความรักในแววตาของเขา

เพราะจีนูไม่ใช่แค่พันธมิตรของเขา

เขาเป็นน้องชายของเขา

ทั้งสองได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายศตวรรษ

รอดชีวิตจากสงคราม

การทรยศ

และการล่มสลายของอาณาจักรทั้งหมด

— ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณตกหลุมรักนักล่า — เคลแหย่

จีนูยิ้ม

— และฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณใช้เวลาหลายศตวรรษตามหาหญิงสาวที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่จริง

เคลจ้องมองเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

— ระวังหน่อยนะ

— เห็นไหม? นั่นแหละคือเหตุผลที่คุณยังโสดอยู่

เป็นครั้งแรกในรอบนาน เคลหัวเราะ

แต่รอยยิ้มของเขาก็หายไปเมื่อเขากลับไปมองภาพของเอลูน่า

เพราะเขารู้ความจริง

สงครามที่แท้จริงยังไม่เริ่มขึ้น

และเมื่อพระจันทร์สีดำตื่นขึ้น...