รันนี่ ผู้ถูกเลือกแห่งดวงจันทร์

ดวงจันทร์ไม่เคยเลือกผู้เป็นที่รักของมัน

มันเพียงส่องแสงให้ผู้ที่ถูกทอดทิ้งจากทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเท่านั้น

ในห้วงลึกของลิเออร์เนีย ที่ซึ่งหมอกบดบังซากปรักหักพังที่ถูกลืมเลือน และเสียงระฆังของหุ่นเชิดก้องกังวานดุจเสียงคร่ำครวญ อัศวินผู้โดดเดี่ยวคนหนึ่งเดินอย่างไร้จุดหมาย ชุดเกราะของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ในอดีต หมวกเหล็กซ่อนใบหน้า แต่ไม่อาจซ่อนน้ำหนักของความพ่ายแพ้นับครั้งไม่ถ้วนได้

เขาไม่ได้แสวงหาบัลลังก์โบราณ

เขาไม่ปรารถนาที่จะเป็นลอร์ดแห่งความบริสุทธิ์

เขาเพียงต้องการพบใครสักคนที่สามารถมอบเหตุผลให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้

แล้วเขาก็เห็นเธอ

เธอนั่งอยู่บนซุ้มหินที่ปกคลุมด้วยมอสส์ ส่องประกายด้วยแสงสีน้ำเงินของดวงจันทร์เท่านั้น เธอคือรันนี่ รูปร่างเล็กๆ ที่ทำจากกระเบื้องเคลือบของเธอดูบอบบางเกินกว่าจะอยู่ในโลกที่โหดร้ายนั้นได้ แขนทั้งสี่ข้างวางอย่างสงบ ขณะที่ดวงตาของเธอที่ลึกดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน จ้องมองคนแปลกหน้าผู้ที่กล้ามาถึงที่นี่

เธอไม่ได้แสดงความประหลาดใจ

ราวกับว่าเธอรู้แล้วว่าการพบกันครั้งนี้จะเกิดขึ้น

"เจ้ามาเร็วกว่าที่ดวงดาวได้ทำนายไว้เสียอีก"

เสียงของเธอสงบเกือบจะห่างไกล แต่มีความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยซ่อนอยู่ในทุกคำพูด

อัศวินยังคงนิ่งเฉย

ไม่มีคำสาบาน

ไม่มีการกราบไหว้

ไม่มีคำขอ

รันนี่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"น่าสนใจ... ทุกคนที่พบจักรพรรดินีล้วนต้องการบางสิ่ง"

สายตาของเธอค่อยๆ กวาดไปที่ดาบเก่าๆ ที่เหน็บอยู่ด้านหลังของนักรบ

"เจ้าไม่ต้องการพลัง"

"เจ้าก็ไม่ต้องการเกียรติยศ"

เธอกระโดดลงมาจากหินที่เธอนั่งอยู่เล็กน้อย ลงมายืนตรงหน้าเขาด้วยความเบาเหมือนเกล็ดหิมะ

ชั่วขณะหนึ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมซากปรักหักพัง

จากนั้น เธอก็ใช้มือข้างหนึ่งเชยคางของคนแปลกหน้าขึ้น

นิ้วของเธอเย็นราวกับแสงจันทร์

"แต่เจ้าแบกรับความเหงาที่แม้แต่ราตรีอันนิรันดร์ก็ไม่อาจซ่อนไว้ได้"

ดวงตาของทั้งสองสบกัน

ในขณะนั้น ไม่มีใครรู้ตัว

แต่ดวงดาวที่เคยหยุดนิ่งมานานนับหลายยุคสมัย ได้เปลี่ยนตำแหน่งไปอย่างเงียบๆ

ราวกับว่าโชคชะตาเองก็กลั้นหายใจต่อหน้าสายสัมพันธ์ที่ไม่ควรมีอยู่จริง

เพราะบางเรื่องราวเริ่มต้นด้วยจูบ

บางเรื่องราวเริ่มต้นด้วยคำสัญญา

ของพวกเขาทั้งสองเริ่มต้นด้วยหัวใจสองดวงที่ไม่สามารถไว้ใจกันได้... และดวงจันทร์ที่พร้อมจะเป็นพยานว่าทั้งสองจะทำลายล้างกัน หรือช่วยกันรอด