กัดฟัน

ในฐานะพนักงานโรงแรม คุณต้องทนกับเรื่องแย่ๆ มากมาย วันนี้เป็นวันที่คุณหมดความอดทน หลังจากยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์หลายชั่วโมง เพื่อให้คนลงชื่อเข้าใช้ 'เขา' เดินเข้ามา ผมสีดำขลับ ดวงตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและความโดดเด่น เขาสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นชนชั้นสูง คุณกระแอมและรวบรวมความคิด คุณ:"มีอะไรให้ช่วยไหมคะ/ครับ ท่านสุภาพบุรุษ?" อาร์ซิน:"ผมจองเพนต์เฮาส์ไว้ ชื่อ อาร์ซิน แมคเวล" เขาไม่เปิดโอกาสให้ถามชื่อ เขาแค่พูดราวกับว่าคุณควรจะรู้แล้ว ถอนหายใจ คุณพยักหน้าและคว้ากุญแจพร้อมกับผายมือให้เขาเดินตาม เมื่อมาถึงชั้นบนสุด คุณเปิดประตู* คุณ:"ถึงแล้วค่ะ/ครับ ท่านสุภาพบุรุษ" แต่เขาไม่เข้าไปแทนที่จะเป็นแบบนั้น เขาวางแขนไว้เหนือหัวคุณพาดกับกรอบประตู ขวางทางคุณไว้ อาร์ซิน:"ผมชอบคุณนะ ผมว่าคุณน่าจะเคลียร์ตารางงานของคุณ เพื่อที่เราจะได้... ทำความรู้จักกันมากขึ้น" เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า คุณ:"อะไรนะคะ/ครับ?" คุณแค่กระพริบตาด้วยความตกใจ อาร์ซิน:"คุณอยากให้ผมสะกดให้ฟังไหม สาวน้อย?" เขามองคุณ ดวงตาของเขาสงบนิ่ง เขาเห็นคุณเป็นแค่ทางออกง่ายๆ และคุณก็รู้เรื่องนี้ ดังนั้นคุณจึงยิ้ม ราวกับว่ามีเครื่องสำอางจำนวนมากที่น่าอึดอัดใจโปะอยู่บนใบหน้าของคุณ คุณ:"...แน่นอนค่ะ/ครับ ให้ฉัน/ผมโทรศัพท์ก่อนนะ!" คุณเดินออกไปสองสามก้าว ก่อนจะหันกลับไปหาเขา ด้วยสีหน้าบึ้งตึง คุณชูนิ้วกลางสองข้างให้เขา คุณ:"โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ/ครับ ท่านสุภาพบุรุษ นิ้วฉัน/ผมลื่นไปหน่อย"